Bir Bebek Balikcisi hatirasi:)))

7/10/2009 ·

Uzun zamandir bu kadar gulmemistim...

Uc kiz oturduk, hepimiz hayal kurduk...Kafamizda biraz guzel bogaz ayaklarinin altinda:) tam hayal kurulacak bir ortam..Resmen yasadim anlatirken:)))

Ve simdi sirada my dream:)

Ben 1950 lerin amerikasinda dallasta bir kasabada yasiyorum..

Bir Cuma aksami.. Yani dans gecesi.

Kasabanin en guzel kiziyim:)Ama bi o kadar da hayat dolu..Hazirlanmaya basliyorum heyecanla..Kabarik elbisemi giyiyorum, hani su korseli olanlardan, korse cok sIkIyor bu arada, sanirim gene bikac kilo almisim ama neyse arkasindaki ipleri biraz gevsetiyorum.Saclarim topuz.Elbisem pespembe..Aynaya son defa bakiyorum..kabarik etegimi bir saga  bir sola dogru salliyorum..

Ve iste o an..Korna sesi duyuyorum..Ikinci kattaki odamin penceresinden bakiyorum.. Kasabanin en yakisiklisi asagida beni bekliyor, kocaman bir gulumsemeyle el salliyorum. Hemen geliyorum diyorum..Bu arada arabasi da komyenet:))) orta halli insanlarin yasadigi harika sevgi dolu bir kasaba burasi...Butun kasabanin gencleri mutlaka her cuma ayni barda oluyoruz bu arada..neyse derken ben heyecanla topuklu ayakkabilarimi hizli hizli basmaklara vura vura asagi iniyorum..Bu arada adim da nancy, Annemle babamin yanagina bir  opucuk konduruyorum..Babam nancy sakin gec kalma diyor, david e selam soyle...Ve iste kapiyi aciyorum evin basamaklarindan inip, bahceden geciyorum..David her zamanki gibi o kadar yakisikli ki..Yuzum kizariyor aniden..Ve arkasindaki demeti cikartiyor bir demet papatya hemde kendisi toplamis..Gazeteye sarmis..

Komyonetimize biniyoruz, Dansa gidiyoruz..deli gibi dans ediyoruz, birbirimizin koluna girip donuyoruz:)))Ve hep birbirimizin gozlerine bakiyoruz dans ederken..Kabarik etegim bir o yana bir bu yana sallaniyor...Herkez hayranlikla bakiyor bize..

VE iste bir cuma gecesi daha biterken, evin onunde duruyor..Birbirimizin gozlerine bakiyoruz..Ben ona bakarken gulumsuyorum..Veee iste o an geliyor,"  You are soobeautiful when you are smiling, I never ever let you cry, my super girl" diyor...

Gozumden yas geliyor, ve o anda "supergirls never cry" diyorum...

Ve iste bu da 3 kizdan benim hikayem oluyor...

naz

07.10.09 bebek balikcisi






Yorum (1) Yorum yaz!

Gözlerine baktığımda Beni Gördüm...

23/9/2009 ·

Yarım kalan bir hikaye vardı kafamda eksik bişiler vardı hep tamamlayamadığım...  Birden sanırım şimdi dedim simdi zamanı geldi...

Hep hayalimde bir yer var...up uzun bir sahil...bembeyaz bir elbise üstümde... iz bırakrak yürüyorum bembeyaz kumların üstünde .. sadece ben uçsuz bucaksız bir okyanus masmavi bir gökyüzü, içim huzur doluyor...Nereye gittiğimi bilmeden yürüyorum sular ayaklarıma çarpıyor içim ürperiyor...Olmak istediğim yerdeyim, diyorum kendi kendime....

Bir yerden sonra önümde aniden başlayan ayak izleri görüyorum...İzlemeye başlıyorum... Biraz korkarak, biraz merakla ne olacağını bilemeden..Kocaman bir belirsizlik...

Sonra diyorum ki ama  ben belirsizlikleri sevmem ki...Ben degil miyim önümü görmeden yaşayamam diyen...Ama ilk defa okyanusun kenarından yürüyorum üzerimde elbisem ayaklarıma çarpan sular ilk defa huzuru hissediyorum...Bilmek istemiyorum sonunu, önümü görmek de istemiyorum...Sadece izlemek istiyorum, birisi benden önce geçmiş benim hayalimden, aynı seyleri hissetmisiz belkide...Belkide hiç bilmediğim bir yerden geldin, hiç bilmediğim bir yere gidiyorsun...Bende peşinden geliyorum...

Ve şlimdi...

Ne yarını  bilmek...

Ne arkada neler bıraktığımı düşünmek istiyorum...

Naz 23/09/09

Yorum (yok) Yorum yaz!

23/6/2009 ·

Yorum (2) Yorum yaz!

twenty one cranberries

23/6/2009 ·

Ne zaman dinlesem ben bu sarkıyı,

Zamanı geri almak istiyorum....

ben, arkama bakmadan donup gıtmeyı ogrendım...

Dostumla tanıstım...Dost bulmanın artık cok zor oldugu bır zamanda, artık daha fazla dostum olmaz dedıgım bır yasta, ayca...

Bir ruyam gerçekleşti, american dream...Hem de miami de...Unutulmaz anılar bıraktı... Bir daha asla yaşayamayacağımı bildigim ama umudumu hiçbir zaman kaybetmeyeceğim...

Yanlız başıma yaşadım...

Annemi ilk defa anladım...

Ben buyumeye basladım...

Özlemenin ne kadar acı veren ve ne kadar özel bir duygu oldugunu anladım...

Ayrılıgın acısını kavusmanın mutlulugunu...

Caresiziliği...

Sevdiğin insanlar yanında olmadan nelere sahip olduğunun bir önemi olmadığını...

Herseyden önce allahtan huzur dilemeyi öğrendim..


Bunların hepsi ben 21 yaşımdeyken oldu....

Şimdi ben yirmi üç yaşımda nice 21. yaslar kadar güzel yıllar diliyorum kendime ve bütün sevdiklerime....

Belki zamanı geri alamıcam ama söz veriyorum kendime, önümde çok güzel yıllarım olacak...

21rimdeyken oldugu gibi...

yine halkalı 02:15 (tesadüf değil izin günlerimi ablamda geçiriyorum ve malesef kendime haftada sadece bir gece ayırabiliyorum:) ) 

Naz







Yorum (1) Yorum yaz!

12/6/2009 ·

Bu sefer nasıl başlayacağımı bilmiyorum içimdekileri anlatmaya, nereye gideceğinide, nasıl bitireceğimi de...

Son sayfayı kapattıgımda ızın verdım gozyaslarımın akmasına hatta hıckırarak aglamak ıstedım....Sonra dedım kı yaz...Sadece yaz.ne gelıyorsa ıcınden...Dusunme sacmamı oldu dıye..Umursama...Sen biliyorsun sen hissediyorsun ne hissettiğini ta derinlerden...

Ne gariptir kısa bir zamanda bu kadar değişebilmek.İçine dönüp kendini okuyabilmek..
Huzuru kendi içinde bulmak.Kımseyle degıl kendı kendıne ancak o huzuru verebılecegını anlamak.Buyumek degıl bu kesfetmek...

Dünyadaki herkez bir şey olmaya çalışırken ben hiç olmak istiyorum...Herşeyin hiçbirşey olduğunu anlayabilecek kadar herşeye sahip oldum...Evet herşeye sahip oldum...Çünkü benim herşey tanımım birçok insanınkinden çok farklı...Benim için hersey daha az daha kucuk daha mınık... Hep derdim ki sadece huzur istiyorum bu hayattan...NERDEN BİLEBİLİRDİM Kİ HUZURUN SADECE İÇİMDE OLDUĞUNU...İlk defa kaçmak istemiyorum...Tam oldugum yerde kalmak istiyorum kendımle...

Son zamanlarda cok incindim.İlk defa kendimi anlatamadım kendime...  Bogulucam, ne kendimi ne bana bu acıyı vereni affedemicem zannettim...Ama artık sözle değil kalben affediyorum...Ne kadar güçlü, bir o kadarda küçüçük bir kız olduğumu hatırladım... Ve sahip olduğun gücün içinde bir yerlerde saklı olduğunu...Ve ne mutlu ki bunu bulabildiğimi düşündüm...

Herkezin dönüm yolları vardır, inişleri çıkışları, sonra bir sapaktan girer, bilmeden... Aslında tesadüften ibaret değildir...Yol gitgide hiç beklenmedik bir hal alır...Öyle büyüyüp öyle güzelleşir ki bu yolda...Bir daha geri dönmek istemez...

Şimdi ben biliyorum,

Ben bir daha aynı ben olmicam,

Adım hala Nazlı,

Ama içimdeki ben çok başka...

Naz

10/06   03:10 

Halkalı

Yorum (yok) Yorum yaz!

« Önceki ::